Over kunststof dakbedekking en daksystemen

Historie kunststof dakbedekking
De eerste kunststof dakbaan is begin jaren ’50 geïntroduceerd door
Braas GmbH (Duitsland). Deze kunststof dakbaan is gemaakt van polyisobutyleen (PIB), een product wat onder de naam Rhepanol fk nog steeds bestaat en waarvan er wereldwijd meer van 90.000.000 m2 is toegepast. Van onderstaande kunststof dakbedekking zijn de grondstoffen al ouder, echter werden deze in andere toepassingen ingezet.
De historie van de meeste toegepaste kunststof dakbedekkingen in vogelvlucht:
1956, introductie polyisobutyleen (PIB)
1966, introductie polyvinylchloride (PVC)
1968, introductie ethyleen propyleen diëen monomeer (EPDM)
1970, introductie ethyleen copolymeer bitumen (ECB)
1992, introductie ethyleen propyleen (EP op basis van TPO)

Met recht mag worden gezegd dat kunststof dakbedekking een rijke historie bezit. Productontwikkelingen en praktijkervaringen hebben bij alle type kunststof dakbedekkingen geleid tot inzichten, waarbij goed functionerende daksystemen te realiseren zijn.
Elke type (kunststof) dakbedekking heeft goede eigenschappen, maar tevens ook beperkingen. Afhankelijk van de toepassingen (type daksysteem) en wensen/eisen met betrekking tot o.a. duurzaamheid, milieuvriendelijkheid, esthetica, energie besparen en opwekken, efficiënt en economisch onderhoud in de toekomst, kan er een weloverwogen keuze gemaakt worden. Niet één dakbedekking is de beste oplossing voor alle toepassingen en wensen/eisen van de opdrachtgever.

Soorten kunststof dakbedekking
Kunststof dakbanen voor dakbedekkingssystemen zijn in twee groepen in te delen, die verschillen vertonen in structuur en eigenschappen:
Plastomeren (of thermoplasten)
De macro-moleculen zijn onderling niet chemisch aan elkaar verbonden, maar bevinden zich in meerdere of mindere mate in willekeurige positie ten opzichte van elkaar.
Voorbeelden:
PIB (polyisobutyleen)
TPO (thermoplastisch polyolefine)
PVC met weekmaker (polyvinylchloride, niet bitumenbestendig)
ECB (ethyleen copolymeer bitumen)

Elastomeren (of synthetische rubbers)
De macro-moleculen zijn door chemische dwarsverbindingen op relatief grote afstanden tot wijdmazige netwerken verbonden (d.m.v. vulcanisatie).
Voorbeeld:
EPDM (ethyleen propyleen diëen monomeer)